Polska pomoc

Liban

Liban jest nowym krajem priorytetowym polskiej współpracy rozwojowej. Polskie organizacje pozarządowe będą mogły wdrażać projekty rozwojowe na rzecz Libanu, uzupełniając i wzmacniając dotychczasową polską pomoc w tym kraju, obejmującą działania humanitarne i inicjatywy Ambasady RP w Bejrucie. Pomoc rozwojowa będzie koncentrować się na:

1.wspieraniu kapitału ludzkiego poprzez poprawę jakości nauczania formalnego i nieformalnego na wszystkich poziomach kształcenia, poprawę warunków nauczania na wszystkich poziomach kształcenia, zwiększenie dostępu do usług społecznych osób z grup zagrożonych wykluczeniem;

2.ochronie środowiska poprzez poprawę zarządzania gospodarką odpadami oraz wodną, w tym zwiększony dostęp do infrastruktury wodno-sanitarnej, zwiększenie dostępu do odnawialnych źródeł energii, ograniczanie skutków zmian klimatycznych oraz wywołanych działalnością człowieka, w tym procesów wylesiania, pustynnienia czy degradacji gruntów;

3.rozwoju przedsiębiorczości i sektora prywatnego poprzez zwiększenie przedsiębiorczości, szczególnie wśród młodzieży i kobiet oraz nowe miejsca pracy, zwiększenie dostępu do wysokiej jakości kształcenia technicznego i szkolenia zawodowego, w tym do zmiany kwalifikacji, zwiększenie konkurencyjności, wydajność i innowacyjność grup producenckich, kooperatyw i spółdzielni pracy, zwłaszcza w sektorze rolno-spożywczym.

Trwający od 2011 r. konflikt w sąsiedniej Syrii i napływ syryjskich uchodźców znacząco spowolnił rozwój gospodarczy kraju. Libańczycy zostali dotknięci większym bezrobociem, pogorszył się dostęp do usług społecznych (zwłaszcza edukacji i opieki zdrowotnej), zwiększyła się degradacja środowiska naturalnego. Ciągłego i kompleksowego wsparcia potrzebują także uchodźcy z Syrii, przebywający poza swoją ojczyzną już od siedmiu lat.

Pomimo wysiłków Ministerstwa Edukacji i Szkolnictwa Wyższego Libanu, dążącego do zapewnienia miejsc w placówkach oświatowych dla wszystkich dzieci w wieku szkolnym (Strategia dostępu dzieci do edukacji na lata 2017 – 2021, ang. Reaching All Children with Education, RACE II), masowy napływ migrantów z Syrii stanowi ogromne wyzwanie dla libańskiego systemu edukacji. Z 586,5 tys. uchodźców w wieku szkolnym ponad 250 tys. nadal nie zostało objętych żadną formą nauczania. Zaledwie ok. 6% Syryjczyków w wieku 15-18 lat uczęszcza do publicznych szkół średnich lub technicznych szkół zawodowych. Ogromne wyzwanie stanowi także kwestia zapewnienia dostępu do edukacji osobom niepełnosprawnym. Wsparcia wymaga także libańskie szkolnictwo wyższe, które mimo wysokiego poziomu nauczania, nie odpowiada na obecne potrzeby rynku pracy.

Wysoki stopień bezrobocia i nielegalnego zatrudnienia stanowiły poważny problem dla gospodarki Libanu jeszcze przed kryzysem syryjskim. Zgodnie z ówczesnymi analizami Banku Światowego libańska gospodarka potrzebowałaby sześciokrotnego zwiększenia liczby miejsc pracy, aby zagwarantować zatrudnienie dla osób nowo wchodzących na rynek pracy. Napływ uchodźców, pozbawionych możliwości zarobkowania, nie tylko zwiększył stopień bezrobocia w skali kraju, ale także pogłębił szarą strefę oraz nasilił dysproporcje między poszczególnymi obszarami kraju i grupami wiekowymi (stopień bezrobocia wśród osób młodych jest ponad trzykrotnie wyższy niż wskaźnik ogólnokrajowy). Sytuację mogłyby poprawić istniejące i nowo tworzone inicjatywy prywatnych przedsiębiorców. Obecnie ich rozwój jest jednak utrudniony z uwagi na ograniczony dostęp do finansowania oraz brak odpowiednich kwalifikacji wśród siły roboczej.

Zgodnie z danymi Banku Światowego liczba mieszkańców Libanu w roku 2017 przekroczyła poziom 6 mln, co oznacza blisko 50% wzrost w ciągu zaledwie 10 lat (4,057 mln w roku 2006). Tak istotna zmiana demograficzna, wynikająca przede wszystkich z rosnącej presji migracyjnej, pozostaje nie bez wpływu na środowisko oraz zasoby naturalne kraju.

Liban boryka się również ze skutkami zmian klimatycznych i działalności człowieka, w tym pustynnieniem i wylesianiem. Próbując przeciwstawić się postępującej degradacji środowiska,  Ministerstwo Rolnictwa rozpoczęło w 2014 r. prace nad Narodowym programem zalesiania/ ponownego zalesiania (NARP), znanym również jako program 40 milionów drzew. Celem strategii jest zwiększenie do 2030 r. udziału lasów z 13% do 20% powierzchni kraju i przystosowanie naturalnych ekosystemów do zachodzących zmian klimatycznych.

Pilnych inwestycji wymaga także infrastruktura energetyczna, wodna oraz gospodarka odpadami, niewydolne w wyniku wieloletnich zaniedbań i dodatkowo obciążone nagłym wzrostem liczby użytkowników.

 

 

w górę

Tagi