Polska pomoc

Komu pomagamy

Działania polskiej współpracy rozwojowej w latach 2016-2020 będą skoncentrowane na mniejszej liczbie priorytetów geograficznych i tematycznych w porównaniu z Wieloletnim programem współpracy rozwojowej na lata 2012-2015. Zakładanym efektem koncentracji wsparcia będzie uzyskanie większej, niż dotychczas skuteczności i siły oddziaływania polskiej współpracy rozwojowej w ramach posiadanych zasobów finansowych i organizacyjnych.

Wybór nowych priorytetów geograficznych został oparty na pięciu kryteriach (potrzeby rozwojowe, wdrażanie współpracy rozwojowej, współpraca dwustronna, spójność z działaniami UE i bezpieczeństwo), w ramach których dokonano analizy sytuacji i potrzeb rozwojowych poszczególnych krajów, ewaluacji oraz oceny doświadczeń i wniosków z realizacji dotychczasowego programu wieloletniego. Zwrócono ponadto uwagę na potrzebę zapewnienia większej koordynacji i spójności polskiej pomocy z działaniami społeczności międzynarodowych donatorów, jak i wspólnego programowania UE. W kontekście współpracy dwustronnej oceniono stan obecnych stosunków politycznych i gospodarczych oraz perspektywy ich rozwoju w czasie obowiązywania Programu.

W Wieloletnim programie współpracy rozwojowej na lata 2016-2020 priorytetowymi krajami polskiej pomocy jest łącznie dziesięć krajów, tj. cztery kraje w Partnerstwie Wschodnim (Białoruś, Gruzja, Mołdawia i Ukraina) oraz sześć krajów w Afryce, Azji i na Bliskim Wschodzie (Etiopia, Kenia, Mjanma, Palestyna, Senegal, Tanzania).

W przypadku Afganistanu i Tunezji, które były krajami priorytetowymi w Wieloletnim programie współpracy rozwojowej na lata 2012-2015, zastosowany został mechanizm przejściowy. Jego celem jest stopniowe wygaszanie dotychczasowych działań w perspektywie maksymalnie dwóch lat, tj. do końca 2017 r. Mechanizm ten pozwoli na wypełnienie przez Polskę podjętych wcześniej zobowiązań.

W stosunku do pozostałych krajów biorców pomocy ODA, znajdujących się na liście Komitetu Pomocy Rozwojowej (DAC) OECD – w tym krajów, które przestały być krajami priorytetowymi - polska pomoc będzie mogła być udzielana m.in. za pośrednictwem polskich placówek zagranicznych (w ramach Systemu Małych Grantów), programu Wolontariat Polska Pomoc, Fundacji Solidarności Międzynarodowej lub poprzez wpłaty do międzynarodowych organizacji, agend wyspecjalizowanych systemu Narodów Zjednoczonych oraz na rzecz międzynarodowych funduszy celowych.

Polska współpraca rozwojowa realizowana jest w formie dwustronnych programów i projektów (pomoc dwustronna) oraz składek i dobrowolnych wpłat wielostronnych przekazywanych do międzynarodowych instytucji, funduszy i organizacji (pomoc wielostronna). Zasadnicza część środków finansowych kierowana jest do państw priorytetowych programu polskiej współpracy rozwojowej we współpracy z polskimi organizacjami pozarządowymi, jednostkami sektora finansów publicznych, Polską Akademią Nauk i jednostkami podległymi, szkołami wyższymi. Polska pomoc realizowana jest również we współpracy z polskimi placówkami dyplomatycznymi.

Kraje priorytetowe

Zgodnie z Wieloletnim programem współpracy rozwojowej na lata 2016-2020 aktualnie krajami priorytetowymi polskiej pomocy są:

Cztery kraje Partnerstwa Wschodniego:

Wybrane kraje w Afryce, Azji i na Bliskim Wschodzie:

wcześniejsze kraje priorytetowe
powrót

Pozostałe kraje

Kraje priorytetowe są ważnymi, lecz nie jedynymi beneficjentami polskiej pomocy dwustronnej. Polska współpraca rozwojowa obejmuje także kraje, w których realizowany jest program Wolontariat Polska Pomoc. Program ten obejmuje swym zasięgiem około 150 krajów uprawnionych do otrzymania oficjalnej pomocy rozwojowej z listy Komitetu Pomocy Rozwojowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (DAC OECD). Projekty w ramach ww. programu są realizowane w następujących krajach-biorcach oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) Komitetu Pomocy Rozwojowej (DAC/OECD): Boliwia, Ekwador, Etiopia, Ghana, Kenia, Mjanma, Palestyna, Paragwaj, Peru, Rwanda, Senegal, Tanzania, Uganda, Zambia.

Działania odbywające się w ramach programu wolontariackiego przyczyniają się do polepszenia sytuacji społeczno-gospodarczej danego kraju, demokratyzacji, poszanowania praw człowieka i wzmocnienia potencjału społeczności, na rzecz której realizowany jest projekt.

System Małych Grantów (SMG) umożliwia realizację projektów za pośrednictwem polskich placówek dyplomatycznych. W 2017 r. w ramach SMG wdrażane były projekty w następujących krajach:

Partnerstwo Wschodnie (wybrane kraje priorytetowe):

  • Białoruś
  • Gruzja
  • Mołdawia
  • Ukraina

Afryka Subsaharyjska, Azja Południowo-Wschodnia, Bliski Wschód (wybrane kraje):

  • Etiopia
  • Kenia (w tym również na rzecz Tanzanii)
  • Senegal
  • Palestyna
  • Tajlandia (na rzecz Mjanmy)

Inne obszary geograficzne:

  • Albania
  • Angola
  • Armenia
  • Australia (na rzecz krajów południowego Pacyfiku)
  • Bośnia i Hercegowina
  • Czarnogóra
  • Egipt
  • Indie
  • Indonezja
  • Irak
  • Jordania
  • Kazachstan (na rzecz Kirgistanu)
  • Kolumbia
  • Kuba
  • Macedonia (w tym na rzecz Kosowa)
  • Maroko
  • Meksyk
  • Nigeria
  • Pakistan
  • RPA
  • Serbia
  • Tunezja
  • Wietnam

Małe Granty to głównie projekty niskobudżetowe mające duże znaczenie dla lokalnych społeczności i przyczyniające się do osiągnięcia Celów Zrównoważonego Rozwoju. Projekty obejmują między innymi, takie działania jak budowa studni, drobne remonty infrastruktury, zakup wyposażenia dla szpitali, szkół oraz różnego rodzaju szkolenia. Ambasady RP mogą realizować projekty we wszystkich państwach znajdujących się na liście beneficjentów oficjalnej pomocy rozwojowej OECD/DAC, w praktyce jednak sprowadza się to do realizacji projektów w krajach akredytacji.

powrót

w górę

Tagi