Polska pomoc

 

Trwają prace nad przeniesieniem do repozytorium informacji nt. zrealizowanych już projektów polskiej współpracy rozwojowej.
Repozytorium będzie systematycznie uzupełniane o dane znajdujące się obecnie w bazie wniosków konkursowych, a także o informacje nt. nowych projektów.

 

Rozwój sektora neurochirurgii i prewencja urazów w Burundi

Burundi leży w zachodniej części rejonu Afryki Wschodniej, graniczy z DRK, Rwandą i Tanzanią. Jest to państwo o powierzchni 28 tys. km² i liczbie mieszkańców równej 9 850 000, co czyni je drugim pod względem gęstości zaludnienia krajem Afryki. Stolica (Bujumbura) stanowi największą aglomerację kraju, centrum administracyjne, komunikacyjne i ekonomiczne. 11,5% ludności kraju zamieszkuje tereny miejskie, w 90% należące do stolicy i okolic. Połowa mieszkańców nie osiągnęła 14 roku życia.

Kraj był długo nękany przez konflikty. W latach 90. walki między plemionami Tutsi i Hutu spowodowały masowe migracje ludności: kraj opuściło wówczas ok. 200 tys. Hutu, a jednocześnie z Rwandy przybyło ok. 250 tys. Tutsi. Wędrówki te spotęgowały napięcia społeczne oraz przeludnienie, które do dzisiaj utrudnia dostęp do opieki zdrowotnej. Dodatkowym utrudnieniem są opłaty za opiekę medyczną obowiązujące większość społeczeństwa (wyłączając osoby ubezpieczone, dzieci do piątego roku życia oraz kobiety ciężarne).

Bujumbura skupia ponad połowę personelu medycznego kraju (53% lekarzy oraz 50% pielęgniarek), dlatego też jest optymalnym miejscem do realizacji projektu. Ze względu na fakt, iż Szpital Wojskowy Kamenge jest szpitalem referencyjnym, współpracującym z uczelniami medycznymi, bazowanie na jego doświadczeniu i możliwościach lokalowych przyczyni się do realizacji celów projektu i ich trwałości.

W Burundi nie istnieje żadne centrum neurochirurgiczne. Z kolei badania zrealizowane w roku 2007 (badanie pt. “Urazy kręgosłupa części piersiowej i lędźwiowej”) i 2014 (“Urazy kręgosłupa z komplikacjami neurologicznymi”) w Klinicznym Centrum Uniwersyteckim Kamenge pokazują, że urazy czaszki i kręgosłupa są w tym kraju bardzo częste. Analizy, przeprowadzone kolejno przez lekarzy Aimé Ndayizéyé i André Desiré Masabu, wykazały, że urazy kręgosłupa stanowią 2,5% spośród przypadków hospitalizacji, ale żaden nie jest leczony chirurgicznie ze względu na brak sprzętu medycznego. Ze względów finansowych tylko nieliczni pacjenci mogą pozwolić sobie na leczenie za granicą.

Przyczyną urazów są głównie wypadki. Średnia wieku osób ulegającym wypadkom wynosi 35 lat. To osoby czynne zawodowo, dlatego też ich choroba ma negatywne skutki w wymiarze społeczno-zawodowym (brak środków do utrzymania rodziny czy niemożność samodzielnego funkcjonowania i rozwoju na skutek paraliżu) prowadzące do ubóstwa.

Utworzenie oddziału neurochirurgicznego jest bezpośrednią odpowiedzią na opisany problem, ponieważ pozwoli zmniejszyć liczbę osób umierających i niepełnosprawnych na skutek urazów neurochirurgicznych oraz podwyższyć świadomość w zakresie ich unikania.

Rozwój sektora neurochirurgii i prewencja urazów w Burundi

Celem ogólnym projektu jest poprawa stanu zdrowia mieszkańców Burundi oraz sąsiednich krajów. Dzięki stworzeniu pierwszego w Burundi oddziału neurochirurgicznego pacjenci poddani leczeniu unikną wyłączenia z życia społeczno-gospodarczego. Ich zdolność do czynności zawodowej przyczyni się do rozwoju kraju, a co za tym idzie do eliminacji ubóstwa. Działania projektowe o charakterze prewencyjnym doprowadzą do trwałej zmiany postaw i wypracowania zachowań zapobiegających uleganiu urazom. 

Projekt skierowany jest do dwóch grup beneficjentów ostatecznych z Burundi oraz zachodniej części Afryki Wschodniej – to osoby, które uległy urazom neurochirurgicznym, pozbawione możliwości skorzystania z pomocy medycznej. Jednocześnie drugą, zasadniczą grupą beneficjentów będzie personel szpitala, przechodzący kurs pomocy neurochirurgicznej.

Utworzenie pierwszego oddziału neurochirurgii obejmie zasięgiem cały kraj oraz część subregionu Afryki Wschodniej, więc pod potencjalną opieką tej jednostki znajdzie się ok. 10 mln ludzi. Bezpośrednimi beneficjentami będą przede wszystkim pacjenci szpitala (w tym kobiety ciężarne i dzieci) podejmujący leczenie (50 osób do końca trwania projektu, a następnie ok. 200 osób rocznie), a także ich rodziny odciążone z opieki nad chorymi. Drugą grupę stanowią mieszkańcy Bujumbury, odbiorcy kampanii prewencyjnej. Ich liczbę szacuje się na ponad 120 300 osób potencjalnie zagrożonych urazami, dlatego szczególnymi adresatami będzie ok. 200 oficerów policji i wojska oraz chętni mieszkańcy stolicy, gdzie urazy stanowią znaczny odsetek prowadzący do ograniczenia sprawności i ubóstwa. Personel szpitala jest równie istotną grupą odbiorców, która będzie w przyszłości multiplikatorem efektów projektu. Po zakończeniu projektu przewidziana jest współpraca z Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w stałym podnoszeniu kwalifikacji personelu medycznego Burundi. 

Rozwój sektora neurochirurgii i prewencja urazów w Burundi

Cele bezpośrednie i efekty realizacji projektu nie zostały osiągnięte ze względu na przerwanie realizacji projektu przed rozpoczęciem bądź sfinalizowaniem działań kluczowych dla ich osiągnięcia. Z uwagi na sytuację polityczną w Burundi zgodnie z ustaleniami z Ministerstwem Spraw Zagranicznych realizacja projektu została zakończona z dniem 30 czerwca 2015.