Polska pomoc

Pomoc humanitarna 2011

W 2011 r. Polska przeznaczyła na pomoc humanitarną ponad 15 mln PLN[1]. Beneficjentami polskiej pomocy były: Turcja, Pakistan, Libia, państwa Rogu Afryki, Afganistan, Korea Północna, Autonomia Palestyńska, Sudan Południowy, Mjanma/Birma. Dokonano również wpłat do budżetów ogólnych międzynarodowych organizacji humanitarnych.

Ważniejsze regiony działań humanitarnych w 2011 r.

Libia

Polska przeznaczyła na pomoc humanitarną łącznie 3 mln PLN, w tym 1 mln PLN został przeznaczony na działalność polskiej misji medycznej stacjonującej w Misracie i Benghazi. Ponadto, Ministerstwo Spraw Zagranicznych dofinansowało projekty na rzecz uchodźców libijskich realizowane przez UNHCR, UNICEF i Ambasadę RP w Kairze.

Róg Afryki

Całkowity koszt polskich działań humanitarnych w odpowiedzi na klęskę głodu w tym regionie wyniósł 2,5 mln PLN. W ramach odpowiedzi na kryzys żywnościowy, Polska przekazała dwie wpłaty stanowiące wkład finansowy do działań organizacji międzynarodowych: na rzecz prowadzonego przez UN OCHA Wspólnego Funduszu Humanitarnego na rzecz Somalii (1 mln PLN) oraz na rzecz Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża (1 mln PLN). Wsparcia udzielono również za pośrednictwem Fundacji „Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej” (500 tys. PLN), która zrealizowała projekt dotyczący dystrybucji zestawów do gotowania posiłków w obozie dla somalijskich uchodźców w Dadaab w Kenii.

Sudan Południowy

Najmłodsze państwo na mapie świata, które boryka się z przewlekłym kryzysem humanitarnym. W 2011 r. Polska przeznaczyła środki w wysokości 1,1 mln PLN na pomoc w zakresie edukacji dla osób wewnętrznie przesiedlonych oraz reemigrantów powracających z Północy. Program ten był realizowany przez UNHCR.

Turcja

Polska wsparła kwotą 500 tys. PLN działania Tureckiego Czerwonego Półksiężyca na rzecz poszkodowanych w trzęsieniu ziemi w regionie Van we wschodniej Turcji.

Inne działania humanitarne

Budowanie odporności na katastrofy

Kryzys żywnościowy w Rogu Afryki w 2011 r. przyczynił się do intensyfikacji debaty politycznej oraz działań humanitarnych i rozwojowych w zakresie budowania odporności na katastrofy (ang. disaster resilience).

W ramach pomocy bilateralnej, w 2011 r. MSZ dofinansowało projekty o charakterze DRR / resilience building[2] wyłonione w konkursie Współpraca Rozwojowa 2011 – 8 takich projektów realizowanych było w Gruzji, Kirgistanie, na Ukrainie i w Autonomii Palestyńskiej zarówno przez organizacje pozarządowe, jak i uczelnie pożarnicze i jednostki Państwowej Straży Pożarnej.

Ponadto, w 2011 r. Polska była aktywnie zaangażowana w wielostronne działania promujące tematykę DRR / resilience, m.in.:

  1. Tematy DRR i Preparedness zostały w lipcu 2011 r. wybrane jako priorytety tematyczne polsko-niemieckiego przewodnictwa w Good Humanitarian Donorship; Polska zorganizowała we wrześniu 2011 r. w Genewie warsztaty dot. DRR w krajach Partnerstwa Wschodniego, tematyka DRR / resilience została wprowadzona do prac grupy GHD (poprzez otwarcie nowego nurtu prac tzw. PDR4 – Preparedness, Disaster Risk Reduction, Response and Resilience).
  2. DRR i resilience były tematami promowanymi przez Polskę w trakcie Prezydencji w Radzie UE w kontekście kryzysu żywnościowego w Rogu Afryki (np. podczas ECOSOC w Genewie, wizyty Min. Stanowskiego i Kom. Georgievej w obozie dla uchodźców w Dadaab, nieformalnego posiedzenia grupy roboczej COHAFA w listopadzie 2011 r.). W sierpniu 2011 r. wystosowany został list Min. Sikorskiego do Wysokiej Przedstawiciel C. Ashton oraz Komisarzy A. Piebalgsa i K. Georgievy zwracający uwagę na kwestie resilience oraz lepszej koordynacji unijnych działań w odpowiedzi na klęskę głodu w Rogu Afryki.

Wielostronna polityka humanitarna

Grupa Robocza ds. Pomocy Humanitarnej i Żywnościowej Rady UE (COHAFA)

W ramach Prezydencji w Radzie UE, Polska przewodniczyła obradom grupy roboczej ds. pomocy humanitarnej i żywnościowej (COHAFA). COHAFA prowadzi dyskusje mające na celu wypracowanie rekomendacji humanitarnych w stosunku do szeregu nagłych i przedłużających się kryzysów. Pracuje nad wprowadzeniem w życie Europejskiego Konsensusu w sprawie Pomocy Humanitarnej.

W przeddzień ogłoszenia klęski głodu w Somalii, w dniu 18 lipca 2011 r. polska Prezydencja zwołała nadzwyczajne posiedzenie COHAFA z udziałem najważniejszych organizacji humanitarnych (UNICEF, UNHCR, ICRC, MSF, Oxfam), na którym zaapelowano o wsparcie dla ofiar kryzysu w Rogu Afryki.

Biuro NZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (UN OCHA)

Biuro NZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej pełni wiodącą rolę w koordynacji międzynarodowej pomocy humanitarnej. Polska poza wpłatą do budżetu ogólnego organizacji, wspierała jej aktywność poprzez dofinansowanie działalności biura w Mjanmie/Birmie. Po raz pierwszy, w odpowiedzi na klęskę głodu w Somalii, wzięła również udział we Wspólnym Funduszu Humanitarnym przekazując wpłatę na Somalia Common Humanitarian Fund. Ponadto Polska uczestniczy w mechanizmie UNDAC, w ramach którego UN OCHA wysyła przeszkolonych ekspertów narodowych na misje humanitarne. Innym, zarządzanym przez UN OCHA funduszem jest Centralny Fundusz Reagowania Kryzysowego (Central Emergency Response Fund, CERF), na który w 2011 r. Polska przekazała wpłatę w wysokości 900 tys. PLN.

Negocjacje rezolucji humanitarnej w Zgromadzeniu Ogólnym NZ

Od września do grudnia 2011 r. Polska wraz z Kenią prowadziły w Nowym Jorku negocjacje rezolucji humanitarnej ZO NZ nr 66/120 pt. „Wzmocnienie pomocy humanitarnej i rehabilitacji w odpowiedzi na suszę w Rogu Afryki” (Strengthening humanitarian assistance, emergency relief and rehabilitation in response to the severe drought in the Horn of Africa region)[3]. Zgromadzenie Ogólne NZ przyjęło rezolucję w dniu 15 grudnia 2011 r.

Good Humanitarian Donorship (GHD)

Good Humanitarian Donorship to międzynarodowa inicjatywa państw-donatorów pomocy humanitarnej, do której Polska przystąpiła w 2007 r. poprzez przyjęcie Europejskiego Konsensusu ws. Pomocy Humanitarnej. Ma na celu wypracowanie mechanizmów wdrażania 23. zasad profesjonalnego świadczenia pomocy humanitarnej Good Humanitarian Donorship.

W lipcu 2011 r. Polska objęła wraz z Niemcami roczne przewodnictwo w GHD. Priorytetem Polski i Niemiec było promowanie większego zaangażowania się państw donatorów w inicjatywy na rzecz przeciwdziałania występowaniu katastrof oraz przygotowanie do reagowania na katastrofy (ang. Disaster Risk Reduction i Disaster Preparedness). W ramach realizacji tego priorytetu, Stałe Przedstawicielstwo RP przy ONZ w Genewie zorganizowało we wrześniu 2011 r. warsztaty nt. redukowania ryzyka związanego z katastrofami w krajach Partnerstwa Wschodniego.

 

[1] W kwotę tę wliczone zostały wpłaty humanitarne na działania ICRC i WFP w Afganistanie oraz projekty finansowane w ramach konkursu „Współpraca Rozwojowa 2011” dotyczące tematyki Disaster Risk Reduction.

[2] DRR (Disaster Risk Reduction) – to działania systemowe mające na celu redukowanie ryzyka związanego z katastrofami naturalnymi (np. trzęsienia ziemi, powodzie, susze i cyklony), jak i spowodowanymi przez człowieka. Polegają m.in.: na zmniejszaniu narażenia i podatności ludzi i ich własności na katastrofy, rozsądne gospodarowanie gruntami i zasobami środowiska, wzmacnianiu przygotowania władz lokalnych na sytuacje kryzysowe. Działania te coraz powszechniej określane są jako budowanie odporności rządów i społeczności lokalnych na katastrofy (ang. Disaster Resilience Building).

[3] Rezolucja humanitarna Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 66/120 „Wzmocnienie pomocy humanitarnej i rehabilitacji w odpowiedzi na suszę w Rogu Afryki” (ang. Strengthening humanitarian assistance, emergency relief and rehabilitation in response to the severe drought in the Horn of Africa region).

w górę

Tagi