Polska pomoc

 

Trwają prace nad przeniesieniem do repozytorium informacji nt. zrealizowanych już projektów polskiej współpracy rozwojowej.
Repozytorium będzie systematycznie uzupełniane o dane znajdujące się obecnie w bazie wniosków konkursowych, a także o informacje nt. nowych projektów.

 

Centrum Rozwoju Umiejętności Stolarskich, jako szansa na zwiększenie kwalifikacji i zmniejszenie bezrobocia wśród młodzieży z regionu Subukia

Region Subukia, w którym projekt ma zostać zrealizowany, należy do najbardziej zaniedbanych gospodarczo obszarów Kenii. Odczuwalny jest tu zarówno brak inwestycji rządowych, jak również innych form dofinansowania i wsparcia lokalnego przemysłu. Mieszkańcy Subukia mają ograniczone możliwości zdobywania środków na utrzymanie, a niedostępność edukacji zawodowej nie sprzyja tworzeniu warsztatów usługowych.

Zadaniem powstałego Centrum Rozwoju Umiejętności Stolarskich jest stworzenie młodym mieszkańcom regionu alternatywy dla czasu spędzanego na ulicy. Jednocześnie ma ono umożliwić młodym ludziom dostęp do kształcenia zawodowego, co pozwoli im usamodzielnić się od rodziców pod względem ekonomicznym. Umiejętności praktyczne i wiedza zdobyta podczas szkoleń stolarskich zwiększą aktywność zawodową lokalnej społeczności, co przyczyni się do zmniejszenia wskaźników bezrobocia w regionie. Zatrudnienie w warsztacie będzie stabilnym źródłem utrzymania dla jego pracowników i ich rodzin.

Projekt jest komplementarny z działaniami Zakonu Salezjanów Don Bosco, który prowadzi w Nairobi ośrodek kształcenia zawodowego dla chłopców ulicy Don Bosco Boys Town. Na jego rzecz zrealizowano projekt rozwojowy dofinansowany przez MSZ w ramach konkursu „Polska pomoc rozwojowa 2012”. Zakładał on remont i rozbudowę warsztatu samochodowego oraz zakup niezbędnego wyposażenia.

Centrum Rozwoju Umiejętności Stolarskich, jako szansa na zwiększenie kwalifikacji i zmniejszenie bezrobocia wśród młodzieży z regionu Subukia

Projekt modułowy, realizowany w okresie 26 marca 2014 r. – 14 grudnia 2015 r. w regionie Subukia, Kenia.

Celem projektu jest zmniejszenie poziomu bezrobocia i podniesienie poziomu kształcenia zawodowego młodych mieszkańców ubogiego regionu Subukia, poprzez budowę warsztatu stolarskiego (I moduł) oraz  stworzenie przylegającego do niego ośrodka szkolenia zawodowego (II moduł). Moduł I ma charakter biznesowy i jego głównym celem, obok aktywizacji zawodowej, jest generowanie zysków ze sprzedaży wyprodukowanych w warsztacie mebli, które zapewnią trwałość rezultatów projektu, tj. pozwolą utrzymać i rozwijać powstałe Centrum. Moduł II ma charakter edukacyjny, a jego podstawowym założeniem jest kształcenie kolejnych grup stolarzy, co przełoży się na multiplikację efektów projektu.

Centrum Rozwoju Umiejętności Stolarskich będzie się składało ze stolarni i ośrodka szkoleniowego. W stolarni odbywać się będzie praktyczna nauka zawodu oraz realizacja zleceń. Warsztat ten ma być najlepszym tego typu zakładem w regionie, stosującym innowacyjne metody produkcji. Natomiast ośrodek szkolenia zawodowego zapewni podbudowę teoretyczną i naukę podstaw stolarstwa dla 45 młodych adeptów tego rzemiosła rocznie. Poziom nauczania będzie dostosowany do wymogów lokalnych, tak aby uczniowie po zakończeniu edukacji mogli przystąpić do państwowego egzaminu zawodowego, co da im większe możliwości znalezienia zatrudnienia u pracodawców indywidualnych i firm na terenie całego kraju, a nawet poza jego granicami.

Beneficjenci projektu to 45 osób – absolwentów szkół podstawowych i średnich zrekrutowanych do uczestniczenia w szkoleniu zawodowym oraz 20 pracowników warsztatu (w tym 15 praktykantów zatrudnionych do pomocy w pracach warsztatowych). W każdym kolejnym roku funkcjonowania Centrum liczba beneficjentów będzie wzrastała o min. 45 osób – nowych uczestników szkoleń.

Drugą grupą beneficjentów projektu są członkowie rodzin osób uczestniczących w szkoleniach (ok. 270 osób). Dzięki realizacji projektu poziom ich życia ulegnie znaczącej poprawie.

Pośrednimi beneficjentami projektu są wszyscy mieszkańcy regionu Subukia. Należą do nich zarówno rdzenni mieszkańcy miasteczka (głównie z plemienia Kikuyu i Kampa), jak i rodziny uchodźców wewnętrznych przybyłych tu w czasie zamieszek trwających w Kenii w latach 2007-2008, którzy z czasem stali się ludnością napływową Subukia.