Polska pomoc

 

Alternatywne źródła dochodu dla kobiet w Addis Abebie

Organizacja pozarządowa Międzynarodowy Instytut na rzecz Odbudowy Terenów Wiejskich od 2013 roku ze środków Polskiej pomocy realizuje projekty na rzecz społeczności lokalnej zamieszkującej wokół pozostałości tropikalnego lasu Kimphee. Projekty te z reguły wspierały najbiedniejszych członków społeczności i pozwalały im zarówno zdobyć umiejętności jak i wyposażenie na potrzeby rozpoczęcia działalności usługowej. Wszystkie projekty zawierały komponent dotyczący budowania świadomości na temat ochrony środowiska, szczególnie w kontekście bliskości lasu (nielegalnie wycinanego przez mieszkańców). W 2015 r. organizacja objęła wsparciem mieszkańców "kebeles" znajdujących się po drugiej stronie lasu (łącznie ponad 2500 mieszkańców). Są to tereny bardzo ubogie, gdzie nie ma wystarczającej ilości terenów pod uprawę rolną, a mieszkańcy nie mają możliwości znalezienia zarobku w pobliżu.

Ze względu na zamieszki w regionie Oromo w grudniu 2015 r i brak gwarancji bezpiecznego przejazdu w celu monitoringu placówka zdecydowała się zawiesić na rok 2016 aktywność w regionie lasu Bishangari i skupić się na rejonie porośniętej lasem eukaliptusowym góry Entoto.

Alternatywne źródła dochodu dla kobiet w Addis Abebie

Wykonanie projektu zaplanowano na okres od 1 lipca do 15 grudnia 2016 roku we współpracy Ambasady RP w Addis Abebie i organizacji pozarządowej Międzynarodowy Instytut na rzecz Odbudowy Terenów Wiejskich. Instytut jest organizacją globalną, zajmującą się zrównoważonym rozwojem społeczności w Azji i Afryce.

Projekt zakłada stworzenie możliwości uzyskania alternatywnego i względnie stałego źródła dochodu dla 70 kobiet poprzez przeszkolenie ich, wsparcie w legalizacji kooperatywy oraz przekazanie niezbędnego sprzętu na rozpoczęcie działalności. Zaplanowano szkolenia z zakres przędzy bawełny, produkcji skórzanych przedmiotów oraz szycia. Wybór aktywności wynika z istniejącym zapotrzebowaniem na tego typu produkty. Pozwoli to kobietom nie tylko zarabiać na swoją działalność, ale również uzyskać dochód. 

Projekt rozpocznie się od zebrania społeczności lokalnej, biura rządowego i przedstawicieli partnera w celu wspólnego wyłonienia 70 beneficjentek. Takie podejście wynika z dotychczasowych doświadczeń. Wspólny wybór najbardziej potrzebujących członków społeczności pozwala uniknąć późniejszych problemów i oskarżeń o nepotyzm lub brak transparentności. Jest to też okazja do poinformowania społeczności o projekcie.

Następnie zostaną zakupione niezbędne maszyny (do przędzenia, szycia skóry, krawiecka) na potrzeby szkoleń i późniejszej pracy. Zostanie stworzonych łącznie 7 grup 10 osobowych (3 "bawełniane", 2 "skórzane" i 2 "krawieckie"). Grupy zalegalizują swoją działalność jako kooperatywy. Zakupiony sprzęt zostanie przekazany na własność kooperatywom. Pomieszczenia udostępnione będą za darmo przez jednostkę administracyjną. Partner nawiązał również kontakt z centrum szkoleń zawodowych i zapewnił trenerów, którzy poprowadzą szkolenia. Każde szkolenie będzie zawierać również komponent tzw. umiejętności biznesowych. 

Dla potrzeb kalkulacji przyjęto kurs 1 USD = 4,2329 PLN.

Alternatywne źródła dochodu dla kobiet w Addis Abebie

Beneficjentami projektu są rodziny 70 kobiet z dzielnicy Guellele w stolicy Etiopii Addis Abebie, którym stworzono możliwość dodatkowego zarobku, dzięki czemu podniosła się jakość ich życia.  

Projekt przeprowadzono między 8 sierpnia a 15 grudnia 2016 roku. Zgodnie z planem stworzono miejsca pracy dla 70 osób. Ostatecznie stworzono trzy grupy podzielone ze względu na rodzaj zajęcia – przędzenie bawełny, krawiectwo, produkcja wyrobów skórzanych. Wszystkie grupy uczestniczyły w szkoleniach zorganizowanych we współpracy z Sub City Technical and Vocational Education Training Office i Guellele TVET Institute. Na potrzeby szkoleń i późniejszej działalności gospodarczej zakupiono niezbędne wyposażenie. Na zakończenie projektu wszystkie kobiety podeszły do rządowych egzaminów sprawdzających kwalifikacje. Wszystkie kobiety z grupy „bawełnianej”, 17 kobiet z grupy „krawieckiej” i 16 z grupy „skórzanej” zdało egzamin.

Zakupiono więcej maszyn niż było to planowane, dodatkowo wydłużono szkolenie i zakupiono meble do sali, w której miały docelowo pracować kobiety. Z dofinansowania pokryto również koszty egzaminacyjne.

Wartość projektu wyniosła 29 026 dolarów amerykańskich, co zostało w całości pokryte przez finansowanie ze środków Polskiej pomocy.